» hiç kimse'den hiç kimse'ye

bu gece sana yazıyorum...
dingin satırların,
belki de,
yeniden diriliş saati bunlar....

hep bir hayâli arzularken..
hatta hiç yokken bile.
bir hiçkimse olarak düşündüğüm,
kalabalıkta omuzuna dokunduğum,
ve kapını çaldığımdın sen...

hayalerimin gerçekleştiği,
topraktan fışkıran bir fidan gibi tıpkı,
sıyrılıp çıkıyorum kalabalıkların içinden...
bütün hiç kimse'sizliğimi atıp bir kenara,
bütün çıplaklığımla,
sana geliyorum.
görüyorsun...

sana yazıyorum...
artık ne bir hiç kimse'yim,
ne de hiç kimse'sizim...
adımı söyleyeceğim bütün onurumla,
kapının ziline bastığımda,
gözlerinin içine bakacağım,
her 'seni seviyorum'da...

yıllarca ben bir hiç kimse olarak,
ve sen bana hiç tanımadığım kadar uzak,
ama en çok tanıdığım kadar yakınken
mısra mısra dökülmüştün sen şiirlerime...
alkış tutulan şiirlerimin,
baş mimarıydın oysa ki sen...
ama ne sen biliyordun senin için yazdığım şiirleri,
ne de ben biliyordum,
bir gün ansızın,
çıkıp geleceğini...

hazırlıksız ve hiç hesapsız bir yolculuğun,
toparlanmış eşyaları gibiyiz şimdi...
hani,
aniden kalk gidelim der gibi;
kalkıp yürüyeceğiz belki de..
yani biz,
belki yine hiç kimsesiz
belki nefessiz...

belki çok geç kaldık,
ya da belki de çok erteledik.
aklım ermiyor hiç birine...
fırlatıp atıyorum bütün yorgunluğumu bir kenara.
içimdeki ben, dalga dalga akıyor sana.
görüyorsun, yaşıyorsun...
geçmişe dair kırıntıları sunuyorum önüne,
hüzünleniyorsun zaman zaman.
ve ben,
'sonbaharı okuyorum gözlerinde..'
bir bir düşüyor yapraklar gözlerinde,
âh çekiyorsun,
üzülüyorsun belki de...
ama bütün âh'larına, belki'lerine rağmen,
hissediyorum ki,
sen de beni düşünüyorsun...

belki...
belki'lerde dolu olacak bu şiir de...
binlerce belki arasından,
'belki hiç kimse'sizlikten' kurtulacağım diyorum,
hani herkes gibi,
ben de güleceğim,
umuda dair şiirler yazacağım diyorum...
belki diyorum,
belki diyorsun...

seni göreceğim yine...
sabah kalkınca sana dair şeyleri okuyacağım...
belki birilerine benzeteceğim seni satırlarından
hani o hiç yabancısı olmadığım,
şiirlerimin âşinası'na...
âşinâyım sana,
çünkü sen öylesine ben'sin
ve sen belki de en çok ben'sin...
belki onun için hiç hesapsız,
hiç sorgusuz
ve belki de en zamansız vakitte geldin.
bilemiyorum,
belki de sen duruyordun,
bense kapını çalandım...

zaman...
akıp gidiyor yine....
bir bir geçiyor seni gördüğüm günler...
bir güne daha ekliyoruz ömrümüzü...
ve ben korkuyorum;
bu yalnızlık,
bu hasretin bir vuslatı olmayacak! ..
gözleri açık giderse şairin,
bil ki bu vuslata dairdir
ve seninle açmış olduğu bu parantez
hiç bir zaman kapanmayacaktır...

oysa ki seninle durmalıydı zaman.
bütün zamansız'lıkları gömüp zamanın en diplerine,
'işte zaman bu zaman' demeliydik....
ve sen susuyor, susuyorsun....
kapını çalan bu yabancıya alışamadın belki de;
ama bilmelisin ki,
kapıyı çalan ben değil sen'sin
ve yine bilmelisin ki
kapını açan yine sen...

bir sen, bir ben oluyoruz / çünkü;
içimizdeki kalabalıklar birbirine yabancı değil,
aynada taradığın saçlar benim,
baktığın yüz ben,
ve gözyaşlarımı sildiğim yüz;
senin yüzün...

» bu yazıya yorum yaz

» hic kimseden hic kimseye

» yorumu yazan: esra1234
» tarih/saat: 2009-10-21 18:18:20 / 2009-10-21 18:18:20
» ip:

:::::: bmantikla olcup tartmadan duygulari diledigince yasamak nasil bir duygu acaba? cesaret ister herhalde.

» zaman...

» yorumu yazan: isimsiz
» tarih/saat: 2008-12-18 21:43:54 / 2008-12-18 21:43:54
» ip:

:::::: zaman...
akıp gidiyor yine....
bir bir geçiyor seni gördüğüm günler...
bir güne daha ekliyoruz ömrümüzü...
ve ben korkuyorum;
bu yalnızlık,
bu hasretin bir vuslatı olmayacak! ..
gözleri açık giderse şairin,
bil ki bu vuslata dairdir
ve seninle açmış olduğu bu parantez
hiç bir zaman kapanmayacaktır...

oysa ki seninle durmalıydı zaman.
bütün zamansız'lıkları gömüp zamanın en diplerine,
'işte zaman bu zaman' demeliydik....
ve sen susuyor, susuyorsun....
kapını çalan bu yabancıya alışamadın belki de;
ama bilmelisin ki,
kapıyı çalan ben değil sen'sin
ve yine bilmelisin ki
kapını açan yine sen...

Ey şair; seni, sana hediye ediyorum....

...